Aanbieder bij kansspelen

Sinds de Wet kansspelen op afstand op 1 april 2021 in werking trad, mag een kansspel op afstand in Nederland alleen worden aangeboden door een partij met een vergunning op grond van artikel 31a van de Wet op de kansspelen. Die vergunning wordt verleend aan een rechtspersoon, niet aan een website, een app of een logo.

Het verschil lijkt formeel, maar elke verplichting uit de wet en uit het Besluit en de Regeling kansspelen op afstand rust op die rechtspersoon: de zorgplicht, de controle in Cruks, de speellimieten en de reclameregels. Een merk kan worden verkocht, hernoemd of naar een andere vergunninghouder overgaan, terwijl de verplichtingen bij de partij blijven die op de vergunning staat.

Merk en aanbieder zijn dus twee lagen.

Daar komt de fiscale kant bij. Bij een aanbieder met een Ksa-vergunning houdt de aanbieder de kansspelbelasting in en draagt die af, zodat de speler geen aangifte doet; sinds 1 januari 2026 bedraagt het tarief 37,8%. Wint iemand bij een aanbieder zonder Nederlandse vergunning in een kalendermaand meer dan hij inzette, dan moet hij volgens de Belastingdienst zelf aangifte doen.

De tabel hieronder zet een aantal merken naast de rechtspersoon die de Ksa-vergunning houdt, op basis van openbare overzichten die naar de Kansspelwijzer verwijzen. Waar een gegeven niet in die bronnen stond, staat dat erbij; de Kansspelwijzer zelf blijft de bron die telt.

Op een website met een Ksa-vergunning staat onderaan het keurmerk van de Kansspelautoriteit, en in de algemene voorwaarden hoort de naam van de rechtspersoon te staan die de vergunning houdt. Dat is de naam die telt bij een klacht, een geschil over een uitbetaling of een vraag over een gesloten account.

Wat ik bij elke nieuwe site als eerste nakijk, is of de naam in de voorwaarden overeenkomt met de vergunninghouder in de Kansspelwijzer, en of het webadres daar ook bij die houder staat vermeld. Een logo is zo gekopieerd; een vermelding in het openbare register van de Ksa niet, en daar staan ook de toegestane spelcategorieën en de geldigheidsduur van de vergunning.

Een klacht loopt eerst via de aanbieder zelf.

De meest hardnekkige verwarring is die tussen een aanbieder met een Nederlandse vergunning en een aanbieder met alleen een buitenlandse vergunning, bijvoorbeeld uit Curaçao of Malta. Een buitenlandse vergunning is op zichzelf geen toestemming om Nederlandse spelers online kansspelen aan te bieden, en zo’n partij valt voor Nederlandse spelers niet onder de Cruks-plicht en de zorgplicht uit de Wet op de kansspelen zoals een Ksa-vergunninghouder.

Dat veel Ksa-vergunninghouders zelf in Malta gevestigd zijn, verandert daar niets aan: beslissend is welke toezichthouder de vergunning voor Nederland heeft verleend, niet waar het bedrijf zijn kantoor heeft.

Een tweede verwarring betreft de spelleverancier, de studio die een slot of live casino-tafel ontwikkelt. Die levert software aan de aanbieder, maar is niet degene met wie de speler een overeenkomst sluit. Ook een affiliate-site is geen aanbieder; die verwijst door en valt onder de reclameregels, terwijl de verantwoordelijkheid voor het spel bij de vergunninghouder blijft.